ادبیات  سکوت  با اظهاراتی کم فایده

نويسنده : مهدي قربانزاده 

         تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری هفتم با شش ماه زودتر از همیشه کلید می خورد. جنب و جوش عجیبی در میان نیروهای سیاسی به چشم می خورد.جامعه در شرایطی که به دو قطبی چپ و راست عادت کرده ، با جریان جدیدی به نام"جمعیت دفاع از ارزش ها "روبرو می شود، اما سابقه حزبی کم این جریان با عدم اقبال عمومی مواجه است. ظهور چهره یی به ظاهر جدید در عرصه سیاسی که ظاهرا روشنفکر است و مدعی آزادی است این نوید را به مردم می دهد که ظاهرا قرار است اتفاقی بیفتد و عدالت اجتماعی که بعد از دفاع مقدس به فراموشی سپرده شده است، زنده کند.مردم از عدم پاسخگویی برخی از مدیران خسته شده اند ؛ اما مدیران برعکس ،هرگونه انتقاد نسبت به خود را نشانه بیزاری از انقلاب معرفی می کنند. فشار ناشی از تورم که تا مرز 45درصدی رفته ، مسوولان را به خود نیاورده است . طرح های زیر بنایی بهانه خوبی شده برای بی توجهی به ارزش ها ، فرهنگ ، و معیشت مردم. چنین شرایطی باعث شده تاعموم مردم افسوس زمان دولت" آقای میر حسین موسوی" را بخورند، زیرا آن موقع با همه کمبودها، کوپن اعلام می شد، اما اکنون باآن که جنگ به پایان رسیده ، گویی فشار اقتصادی بیشتر شده است. فشار این انتقادهای بجا، بر دوش امت حزب الله سنگینی می کند و توجیه را سخت کرده است.
براي خوانده الباقي مطالب ، روي ادامه مطلب  كليك كنيد .

به ویژه آن که ،رفتار برخی مدیران نظام نیز تغییر کرده ، رفتاری اشراف گرایانه یافته اند.  دیگر برخورداری از زندگی ساده افتخار محسوب نمی شود. در چنین اوضاع و احوالی ، مردم وقتی تصویر نخست وزیر سابق را زمینه عکس همان نامزد به اصطلاح روشنفکر مشاهده می کنند ، باورشان می شود که گویی عدالت در راه است. این گونه است که امید مردم بیشتر می شود . اما مردم بعدا می بینند که امید شان بر باد رفته ، زیرا نامزد مورد نظر آنان که حالا رئیس جمهور شده ، علاقه یی به زندگی روزمره آنان ندارد و در افکار روشنفکرانه خویش غرق است. اوضاع آن قدر درهم است که همان نخست وزیر طرفدار نیز، وقتی به انتقاد از وضع موجود می پردازد ، دولتی ها انتقادش را تحمل نمی کنند و او را هجوم قرار می دهند. معمولا سیاستمداران در اتخاذ مواضع سیاسی محتاطند؛ به ویژه خود شخص میر حسین موسوی که کمتر اظهار نظری را از وی می توان سراغ گرفت.اصلا ما شخصیت آقای موسوی را همراه با سکوت های طولانی در دوره به اصطلاح سازندگی و دوره به اصطلاح اصلاحات می بینیم ، طبعا اگر در جایی اتفاقا از ایشان اظهار نظری می بینیم ، طبعا این مساله باید برای ایشان خیلی مهم باشد که موجب شکستن سکوت وی شده است. هنوز برای ما معلوم نیست که چطور شد ، وی در جریان انتخابات نهم ریاست جمهوری به یک باره از نامزدی آقای احمدی نژاد احساس خطر کرد و از مردم خواست که به چنین جریانی رای ندهند!! چطور شد که وی در مقابل آن همه جسارت به ارزش ها طی هشت سال اصلاحات جز یک بار سخن نگفت و آن موقع انقلاب به خطر نیفتاد ،ولی حضور یک بسیجی در میدان سیاسی آن هم بدون پشتوانه حزبی موجب به خطر افتادن انقلاب شد؟!  

اگر در جریان انتخابات هفتم ریاست جمهوری امثال آقای کروبی به وی التماس می کردند تا نامزد شود ، لیکن امروزه نه همین شیخ اصلاحات حاضر است به نفع وی کنار برود و نه همان وزیر سابقش آقای خاتمی . دلیل آن هم کاملا واضح است زیرا همگی می دانند ، دیگر مردم ایران آن شیفتگی سابق را نسبت به وی ندارند و مزه عدالت را در ریاست جمهوری یک بسیجی بی مدعا چشیده اند ؛ از این رو، دیگر آرزوی سال های نخست وزیری این سیاستمدار را ندارند. مردم از حزب بازی خسته شده اند و راه اعتدال و میانه روی را در بسیجی گری ، سخت کوشی ، برنامه ریزی های بومی وبه دور از  شرق و غرب زدگی جستجو می کنند.

آقای موسوی این بار در نشستي با حضور جمعي از دست‌اندركاران مطبوعاتي مسایل اقتصادی و سیاست خارجی را مورد بررسی قرار داده ، از رويكرد دولت نهم به شدت انتقاد كرد.(1)

وي از شيوه دولت نهمي‌ها در كنترل تورم از طريق واردات ،انتقاد كرد و خصوصي‌سازي شركت‌هاي دولتي در دولت نهم را اختصاصي‌سازي خواند.

تردیدی نیست که در برخی از ایام سال نظیرایام نوروز برخی اقلام نایاب و یا کم یاب می شود و در این بین فقط واسطه گران سودجو بیشترین بهره را می برند؛ آیا در چنین شرایطی  دولت می تواند مردم را به حال خود رها کند و همانند تئوری پردازان اقتصاد نئوکلاسیک منتظر باشد تا دست نامرئی آدام اسمیت بازار را اداره کند؟! اگر قرارباشد که بازار کنترل شود و به دهک های پایین جامعه فشار وارد نشود،ایشان چه پیشنهادی را مطرح می کند؟

مردم دولت های سازندگی و اصلاحات را تجربه کردند ، لیکن هیچ یک شهامت مبارزه با مفاسد اقتصادی را نداشتند، اما همین مردم

دیدند که موافقان و مخالفان دولت ،همگی چهار چشمی دولت را می پایند و اگر نقطه ضعفی باشد از دید ناظران مردمی و حزبی مخفی نمی ماند و اگر هم تا به حال چیزی بوده، خارج از کنترل دولتمردان بوده است که البته بعضا دولت هم برخی اشتباهات پیش آمده اصرار نورزیده است. اما ایشان توضیح نداد که چگونه دولتی که تا به حال ،دست های بسیاری ازعاملان مافیا را رو کرده است ، به روش مافیایی  دست زده است! اگر احیانا ایشان درست می گوید ، پس چرا شاهدی را ارائه نکرده است؟

آقای موسوی نتوانست منکر اجرای اصل 44 به دست دولت شود ، به  همین دلیل این بحث را مطرح کرد. طبق گزارش آقای رئیس جمهور، ظرف همین سه سال به اندازه ده برابر پانزده سال گذشته واگذاری به بخش خصوصی صورت گرفته است.در حالی که متاسفانه برخی از همین سیاستمداران در دیدار با دانشجویان از آنها می خواهند که از دولت بپرسند که در این باره چه کرده است؟

وی در ادامه به بخش های دیگری از سیاست های اقتصادی دولت اشاره کرد و افزود:

"بي‌اعتنايي به توليد داخلي، قاچاق كالا‌ و بي‌اعتباري سياست‌هاي تعرفه‌اي صحنه فعاليت بخش خصوصي را مخاطره‌آميز كرده و بيم آن مي‌رود با شيوه كنوني‌اجراي سياست‌هاي اصل 44، شرايط را براي فعاليت خلا‌ق بخش خصوصي بدتر ‌كند."

اما آمارهای تولید در بخش صنعت، از چیز دیگری حکایت می کند ؛ یعنی در سه سال آخر برنامه سوم،13 هزار پروژه به اتمام رسید ، در حالی که در سه سال اول این دولت که سه ساله اول برنامه چهارم محسوب می شود ،  از21 هزار پروژه بهره برداری شد. دولت نهم در حال عوض کردن سیستم محاسبه تعرفه است.تعرفه هایی هم که وضع کرده ، خوشبختانه بر کالاهای مصرفی عمده مردم نیست، که این مساله عین عدالت است.

 این سیاستمدار در تشریح مواضع سیاست خازجی خود گفت :

"از آنجا كه آمريكا در دوره جديد متوجه ايجاد اجماع جديد بين متحدين سنتي خودش است، ما غرب يكپارچه‌تري را در روابط بين‌المللي تجربه خواهيم كرد. ما بايد تلا‌ش كنيم در مقابل اين اجماع غرب قرار نگيريم. ايجاد تعامل از موضع استقلا‌ل و حفظ ارزش‌ها و منافع ملي در كنار تلا‌ش بي‌وقفه در جهت پيشرفت كشور در همه سطوح مي‌تواند بهترين انتخاب ما باشد."

‌ متاسفانه ایشان تنها کسی نیستند که این حرف را تکرار می کنند ؛ ما چه در طیف اصول گرایان و چه در طیف اصلاح طلبان

از برخی  این مطلب را می شنویم. نکته بسیار مهمی که باید بدان توجه کرد این است که ما سعی نمی کنیم که در مقابل اجماع غرب قرار گیریم ،اما دشمن باهوش است و راضی به حضور مقتدرانه انقلاب اسلامی  چه در سطح منطقه یی و چه در سطح جهانی نیست. از این رو با همه تفرقه یی که بین اروپا و آمریکا است ، در یک چیز اتفا ق نظر دارند و آن هم حذف این نظام است؛ به همین دلیل می بینیم که چگونه با حقوق بشر بازی می کنند، در حالی که در کشور خودشان به بهانه های واهی مسلمانان غرب را تحت فشار قرار می دهند و نیز از دیکتاتورهای عالم حمایت می کنند. در یکی از همین موارد دیدیم که اروپا گروهک منافقین خلق را از لیست سیاه تروریست ها خارج کرد. برای از هم  پاشیدن اتحاد غربیان فقط یک راه وجود دارد، و آن هم این است که از موضع فعال برخورد کنیم و با تشریح مواضع بر حق نظام جمهوری اسلام در سطح دنیا اجازه ندهیم حقوق بر حق ملت ایران لگدمال شود.

آقای موسوی عنصر تدبیر و عاقبت اندیشی را در دیپلماسی یادآور می شود و می گوید:

"به نظر بنده، توسعه و قدرتمندي ايران تنها در سايه حفظ استقلا‌ل به دست آمده توسط انقلا‌ب اسلا‌مي امكان‌پذير است. البته استقلا‌ل يك شرط مهم است ولي كنار آن تدبير و عاقبت‌انديشي در سياست‌هاي داخلي و خارجي هم اهميت دارد."

لیکن همچنان که یاد آور شدیم عاقبت اندیشی با انفعال در سیاست خارجی حاصل نمی شود.

اما روزنامه اعتماد ملی که از سخنان آقای میرحسین موسوی به وجد آمده بود، در صفحه اول خود تصویر بزرگی از وی را به چاپ رساند و تمام صحبت هایش را در همان صفحه منتشر کرد. ضمنا با انتخاب قسمت هایی از گفته های وی، سرمقاله یی را نگاشت و مدعی شد که بیانات آقای موسوی، نظریه" دولت خردگرا" را شکل می دهد؛ گویی که دولت اسلامی، دولتی غیر خردمندانه است.

این روزنامه زمینه سازی مفصلی را برای درج صحبت های موسوی انجام می دهد و آن چه را هم که انتظار داشته از زبان ایشان بشنود و نشنید ،از خودش نوشت. از جمله افزود :

"اين دولت به معناي واقعي، معتقد به قانون برنامه چهارم نيست." و

"برخي از اقتصاددانان اقدامات دولت نهم را ضدتوسعه‌اي و به نوعي گداپروري مي‌دانند." به نظر می رسد این ادعاها به قدری سخیف و لجوجانه است که نیازی به شرح نداشته باشد.

 ‌ پی نوشت :
1.روزنامه اعتماد ملی ، 4/12/ 87 ،ص1.

نام شما / ایمیل شما
بررسی امنیتی. لطفا کد امنیتی را وارد کنید گوش دادن به کد